Blog

W dniu 29.09.2023 odbyło się drugie spotkanie merytoryczno-organizacyjne Grupy Operacyjnej Polski Imbir. Na zebraniu omówione zostały efekty prac zrealizowanych w zakończonym etapie nr 1.

Omówiono stopień zaawansowania prac i uzyskano wyniki trzech kierunków badań:

• Pierwszy kierunek zakłada opracowanie metodologii służącej optymalizacji warunków podkiełkowania sadzonek imbiru z uwzględnieniem czasu w odpowiedniej temperaturze i wilgotności i naświetleniu.

• Drugie kierunek zakłada ocenę efektów zastosowania warunków podkiełkowywania imbiru w założonych doświadczeniach: wazonowym (laboratoryjnym) i polowym.

• Trzeci kierunek dotyczy oceny właściwości uzyskanego plonu na potrzebę opracowania technologii pozyskania klarownego soku z imbiru i napojów z dodatkiem soku z imbiru.

Podczas spotkania przedstawiono także postępy prac związanych z modernizacją budynku przeznaczonego na tłocznie oraz krótkie informacje na temat zakupionych w ramach projektu urządzeń. Ponadto, omówiono przeprowadzone zbiory, które miały miejsce w dniach 28 i 29 września, oraz zaplanowano, w jaki sposób zostanie zagospodarowany uzyskany plon.

Podczas dyskusji skupiono się również na planach prac na kolejny okres wegetacyjny, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień związanych z sadzeniakami i ich kiełkowaniem. Przedstawiono także plan prac nad recepturami napojów z imbirem.

W ramach kwestii organizacyjnych i formalnych omówiono m.in. zmiany dotyczące rolnika i zakupu maszyn.

Wnioski z tego spotkania obejmowały:

1. Zaproponowaną zmianę do aneksu dot. rolnika – zakup maszyn,

2. Propozycję modyfikacji metodyki uprawy imbiru w roku 2024

3. Decyzję o rezygnacji z uprawy imbiru nr 2 w kolejnym roku.

4. Określenie konkretnych zadań dla poszczególnych partnerów Grupy Operacyjnej.

Na spotkaniu wykonano dokumentację fotograficzną zebranych roślin i zarejestrowano całe spotkanie w formie wideo. W spotkaniu uczestniczyło 9 osób, reprezentujących wszystkich partnerów grupy, a także Pan Mariusz Tatka, dyrektor Centrum Doskonalenia Rolnictwa O/Poznań.

W ostatnim okresie realizacji operacji badano próby imbiru – części nadziemne pozyskane z doświadczenia polowego i wazonowego. Z blaszek liściowych wykonano ekstrakty etanolowe i poddano je ocenie zawartości związków fenolowych ogółem oraz aktywności przeciwutleniającej metodami z wykorzystaniem rodników DPPH oraz kationorodników ABTS. Ponadto określono siłę redukowania jonów żelaza przez badane ekstrakty. Stwierdzono, że zabiegi agrotechniczne wpływają na potencjał przeciwutleniający części wegetatywnych roślin imbiru. Kłącza imbiru, które intensywniej naświetlano w pierwszym okresie wegetacji, charakteryzowały się wyższą zawartością polifenoli ogółem i siłą redukującą. Wykazano, że ekstrakty pozyskane z blaszek liściowych z prób wazonowych wykazywały statystycznie istotnie wyższy potencjał do zmiatania wolnych rodników niż ekstrakty z prób polowych.  

W bieżącym okresie trwają prace badawcze nad oceną wzrostu roślin na polu w doświadczeniu założonym przez Rolnika we współpracy z UPP Poznań w pierwszym roku operacji.

W założonym doświadczeniu materiał doświadczalny pozyskany został z podkiełkowania w modelu czynnikowym. Czynnikiem są dwie odmiany roślin oraz szerokości nasadzeń w redlinach. Doświadczenie obejmuje analizę wpływu badanych czynników agrotechnicznych na kształtowanie wielkości uzyskanego plonu i przydatności do przetwórstwa oraz przydatności jako materiału rozmnożeniowego wegetatywnego w kolejnym sezonie wegetacyjnym.

Realizacja badań uwzględnia następujące prace:

• Ocena parametrów fizjologicznych roślin

Badania w tym etapie obejmują analizę cech roślin świadczących o ich kondycji:

o Pomiar powierzchni liści LAI

o Pomiar fluorescencji chlorofilu

o Pomiar wartości SPAD

o Pomiar zawartości N w liściu w celu oceny stanu odżywienia roślin azotem

o Zawartość i pobranie N, P, K

Lorem ipsum...

Jak informowaliśmy wcześniej, doświadczenia wazonowe w naszej szklarni cały czas trwają. W sierpniu skupiamy się na ocenie właściwości polskiego imbiru – i to nie tylko tych "pod ziemią". Żeby dobrze zrozumieć, jak rośliny adaptują się do warunków w Polsce, trzeba monitorować zarówno kłącze, jak i część nadziemną.

Dlatego na Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu trwają prace B+R, w ramach których oceniamy wskaźniki wzrostu roślin z doświadczenia wazonowego – m.in. tempo przyrostu części nadziemnych oraz ich właściwości fizyko-chemiczne i biochemiczne. Przygotowujemy też ekstrakty z liści imbiru, w których sprawdzamy zawartość polifenoli i chlorofili, a także potencjał przeciwutleniający.

Dotychczasowe wyniki są bardzo obiecujące – okazuje się, że liście imbiru same w sobie mogą być ciekawym składnikiem żywności, nie tylko dodatkiem przy okazji uprawy kłączy. Potwierdza się też nasza główna teza: uprawa imbiru w Polsce jest możliwa, pod warunkiem zastosowania odpowiednich zabiegów przed wysadzeniem bulw do gleby w warunkach polowych.

Równolegle do prac polowych prowadzimy doświadczenia w warunkach wazonowych – czyli w kilkunastu doniczkach ustawionych w szklarni, gdzie możemy na bieżąco kontrolować warunki wzrostu roślin. W przeciwieństwie do pola, gdzie na rośliny wpływa pogoda i inne czynniki zewnętrzne, uprawa wazonowa pozwala nam obserwować imbir w bardziej powtarzalnych, ustabilizowanych warunkach.

Wyniki, o których pisaliśmy wcześniej – dotyczące wpływu odmiany i warunków podkiełkowania na skład chemiczny części nadziemnych – to dopiero pierwszy etap tych badań. Doświadczenia wazonowe są nadal w trakcie realizacji

Na tym etapie sprawdziliśmy zawartość składników aktywnych w częściach nadziemnych imbiru – czyli w liściach i łodygach, a nie tylko w samym kłączu, na którym zwykle się skupiamy. Próbki do analiz pobraliśmy z roślin uprawianych w warunkach wazonowych.

Wyniki są dla nas bardzo ciekawe: okazuje się, że na właściwości części nadziemnej wpływa nie tylko odmiana imbiru, ale również warunki, w jakich sadzeniaki wcześniej przeszły podkiełkowanie. Innymi słowy – to, jak potraktujemy kłącze na samym początku, w fitotronie, odbija się później na całej roślinie, nie tylko na plonie kłączy.

Sadzeniaki, które przeszły podkiełkowanie w naszych fitotronach, trafiły teraz na pole doświadczalne u Rolnika – partnera naszej grupy operacyjnej. To moment przejścia z warunków w pełni kontrolowanych do warunków rzeczywistych, czyli prawdziwego sprawdzianu dla naszej technologii.

Doświadczenie polowe zaplanowaliśmy tak, żeby jednocześnie sprawdzić wpływ trzech czynników: odmiany imbiru (dwie odmiany), szerokości nasadzeń (trzy warianty szerokości redlin) oraz zastosowania agrowłókniny (z osłoną i bez). Każdy z wariantów powtórzyliśmy czterokrotnie na polu, żeby wyniki były wiarygodne statystycznie.

Będziemy obserwować, jak te czynniki wpływają na wielkość plonu, ale nie tylko – interesuje nas też, czy uzyskane kłącza nadają się do przetwórstwa (czyli do produkcji soku) oraz czy mogą posłużyć jako materiał do dalszego rozmnożenia w kolejnym sezonie. Innymi słowy: sprawdzamy nie tylko "ile urośnie", ale też "czy to, co urośnie, będzie się do czegoś nadawać".

Zakończyliśmy pierwszy etap badań, którego celem było znalezienie najlepszych warunków do podkiełkowania sadzeniaków imbiru. Eksperymenty prowadziliśmy w fitotronach – czyli komorach, w których można precyzyjnie sterować temperaturą, wilgotnością i naświetleniem. Sprawdziliśmy aż 12 różnych kombinacji tych trzech czynników, żeby zobaczyć, które warunki najlepiej pobudzają kłącza do wzrostu.

Każdy wariant mierzyliśmy tymi samymi metodami – rejestrowaliśmy natężenie światła (w luksach), temperaturę i czas trwania poszczególnych faz. Dzięki temu zbieramy dane, które w przyszłości posłużą do stworzenia cyfrowego narzędzia – ma ono podpowiadać rolnikom, jak dobrać parametry podkiełkowania w zależności od miejsca i pory roku.

Oceniliśmy też, jak poszczególne sadzeniaki radziły sobie w trakcie podkiełkowania – m.in. ile "oczek" (pąków) wykształciły, ile wody straciły w stosunku do suchej masy oraz jak zmieniało się zabarwienie pąków. Dodatkowo w laboratorium sprawdziliśmy zawartość chlorofilu, związków polifenolowych, witamin i innych składników bioaktywnych – to pozwoli nam ocenić, jak warunki podkiełkowania wpływają nie tylko na wzrost, ale i na wartość odżywczą przyszłych roślin.

Zima to czas planowania, dlatego nasz zespół intensywnie przygotowuje się do pierwszego sezonu uprawy imbiru w Polsce. Zgodnie z założeniami projektu kluczowym etapem, który poprzedzi wysadzenie roślin na pole, będzie kontrolowane podkiełkowanie kłączy – czyli wstępne „obudzenie” sadzeniaków w odpowiedniej temperaturze, wilgotności i naświetleniu.

Wiemy, że w polskich warunkach klimatycznych okres wegetacyjny jest krótszy niż w krajach, z których dotychczas importowano imbir (Chiny, Indie, Brazylia, kraje Afryki Zachodniej). Dlatego właśnie ten etap uznajemy za kluczowy dla powodzenia całego projektu – im lepiej przygotujemy sadzeniaki przed wysadzeniem, tym większa szansa na uzyskanie dojrzałych, zdrowych kłączy jeszcze w tym samym sezonie.

Równolegle trwają prace nad wyborem odpowiedniej szerokości redlin i sposobu okrywania gleby (agrowłóknina), które mają zapewnić roślinom optymalne warunki wzrostu. Pierwsze sadzonki planujemy wprowadzić do skrzynek podkiełkowujących już wiosną

Z ogromną radością informujemy, że nasza grupa operacyjna „Polski Imbir” rozpoczyna realizację projektu dofinansowanego w ramach działania „Współpraca” Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020. To dla nas wyjątkowy moment – po miesiącach przygotowań możemy oficjalnie zabrać się do pracy nad wprowadzeniem uprawy imbiru do Polski.

W skład konsorcjum wchodzą: AgriSmart sp. z o.o. jako lider grupy operacyjnej, Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu, Centrum Doradztwa Rolniczego w Brwinowie oraz rolnik prowadzący gospodarstwo, w którym powstanie doświadczalna plantacja. Razem chcemy opracować technologię uprawy imbiru dostosowaną do polskiego klimatu oraz nową metodę pozyskiwania klarownego soku z jego kłączy.

W najbliższych tygodniach zajmiemy się planowaniem pierwszego etapu prac – doborem odmian, warunków podkiełkowania oraz harmonogramem badań.